عشق ورزیدن هنر است

يكي از اساسي ترين توهمات آدمي،
   اين است كه گمان مي كند عشق را مي شناسد؛
    به همين سبب از تجربه ي عشق عاجز است.
    هر كسي مي پندارد كه مي داند عشق چيست؛
    بنابراين، نيازي به تجربه ي آن احساس نمي كند.
    به همين دليل عشق با دنياي ما قهر كرده است.
    ما با عاشقاني روبروييم كه از عشق تهي اند.
    والدين تظاهر مي كنند كه
    فرزندانشان را دوست دارند،
    شوهران تظاهر مي كنند،
    همسران تظاهر مي كنند ـ
    تظاهر و تظاهر.
    البته هيچ كس به عمد اين كار را نمي كند.
    بسياري از آنها نمي دانند كه چنين مي كنند.
    اي كاش از همان ابتدا آدم ها مي آموختند كه
    عشق برترين هنر زندگي ست،
    به جادو مي ماند و معجزه مي كند!
    اي كاش مي آموختند كه عشق را بايد كشف كرد،
    بايد براي كشف آن زحمت كشيد،
    بايد به ژرفاي آن رفت و شيوه هاي آن را آموخت!
    عشق، هنر است.
    عشق ورزيدن، مهارت نيست،
    بلكه امكاني بالقوه در همگان است؛
    به همين سبب اميد آن هست كه
    روزي همگان به بلنداي بلند عشق صعود كنند.
    در واقع تنها در چنان روزي ست كه
    انسانيت حقيقي زاده مي شود.
    ما هنوز پيش از آن واقعه ي عظيم زندگي مي كنيم.
    آن واقعه ي بزرگ و باشكوه هنوز روي نداده است...

تصمیم کبری عوض شد

شب شده بود.اما حسنک به خانه نیامده بود.حسنک مدتهای زیادی است که شبها به خانه نمی آید.او به شهر رفته و در آنجا شلوار لی و تی شرت به تن میکند.او هر روز بجای غذا دادن به حیوانات جلوی آینه به موهایش ژل میزند.موهای حسنک دیگر مثل پشم گوسفند نیست؛چون او به موهای خود میزند.

  دیروز که حسنک با کبری چت میکرد،کبری گفت که تصمیم بزرگی گرفته است.کبری تصمیم داشت حسنک را رها کند و دیگر با او چت نکند.

  چون او با پترس چت میکرد.پترس همیشه پای کامپیوتر نشسته بود و چت میکرد.روزی پترس دید که سد سوراخ شده؛اما انگشت او درد میکرد.چون زیاد چت کرده بود.او نمیدانست که سد تا چند لحظه دیگر میشکند.ازین رو درحال چت کردن غرق شد.برای مراسم دفن او کبری تصمیم گرفت با قطار به آنجا برود.اما کوه روی ریل ریزش کرده بود.

ریزعلی دید که کوه ریزش کرده.ریزعلی سردش بود و نمیخواست لباسش را دربیاورد.ریزعلی چراغ قوه داشت اما حوصله دردسر نداشت.قطار به سنگها برخورد کرد و منفجر شد.کبری و مسافران قطار مردند.اما ریزعلی به خانه رفت.خانه مثل همیشه سوت و کور بود.

  الآن چند سالی است که کوکب خانم مهمان ناخوانده ندارد.او حتی مهمان خوانده هم ندارد.او پول ندارد تا شکم مهمانانش را سیر کند.او در خانه تخم مرغ و پنیر دارد اما گوشت ندارد.او آخرین بار که گوشت قرمز خرید چوپان دروغگو به او گوشت خر فروخت.اما او از چوپان دروغگو هم گله ندارد.

  چون دنیای ما خیلی چوپان دروغگو دارد و به همین دلیل است که دیگر در کتابهای دبستان آن داستانهای قشنگ وجود ندارد...

                                                                         دکتر انوشه

هوای چشمهای تو

چقدر خوب و روشن است نمای چشمهای تو       نمی رسد ستاره ای به پای چشم های تو

به ماه خیره می شوم فقط گریه می کنم             دلم که تنگ می شود برای چشم های تو

 و هی مرور می کنم نگاه اول تو را                     دلم که تنگ می شود برای چشم های تو

تو تا که پلک میزنی دلم به سجده می رود           به پیشگاه اعظم خدای چشم های تو

شبی خراب می شود دلم به پای چشم تو          و آب می شود دلم به پای چشم های تو

چرا نمی کشد مرا خدای چشمهای تو                میان آب و آتشم برای چشم های تو

قسم به ساعت غزل دقیقه ای هزار بار               دلم عجیب می کند هوای چشم های تو

چقدر با ستاره ها به لحن آب و آینه                    شبانه حرف میزنم به جای چشم های تو

اگر که چشم بسته ای دوباره از سر غرور            مدام میزند به در...گدای چشم های تو

اگر که شرم میکنم بگویمت که شاعرم               ولی تمام این غزل فدای چشم  های تو

مردا معشوقه نمی خوان.....

زینت شروع جمله                                       با نمیخوام و نمیشه

همه دوستت دارم ها                                   روز اولش قشنگه

حرف ماه سال که باشه                                پای هر عشقی می لنگه

مردا معشوقه نمی خوان                              دنبال برده می گردن

اگه مردی به سبیله                                     گربه ها آخر مردن

کلاه مخملی فراوون                                     همه اخمو همه شاکی

ولی آدم حسابی                                        توی هر هزارتا یکی

دفتر خسرو و شیرین                                    توی پیته زیر آتیش

سیب زمینی می پزن باش                            با نمک می چسبه خالیش

صفحه لیلی و مجنون                                   بشقاب لبو فروشه

گاهی توش باقالی میدن                              گلپرش رو آبلیموشه

دخترام غروب که میشه                                 پی نقاشی خویشن

همه تو کاره گیریمن                                     همه نقاش باشی میشن

گاهی تو برکه چار راه                                    تو نخ یه صید تازه

واسه بار سوم امروز                                      یارو می خواد دل ببازه

                                                                 دکتر شاهکار بینش پژو